Για έβδομη χρονιά το σχολείο μας συμμετέχει στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα «European Youth Education – ThinkEurope» υπό την αιγίδα του Erasmus+. Στόχος του είναι η ευαισθητοποίηση των νέων σε θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ παράλληλα δίνει την ευκαιρία στους μαθητές να αλληλεπιδράσουν και να ανταλλάξουν απόψεις με μαθητές και μαθήτριες από σχολεία της Γερμανίας, της Σλοβακίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας. Tο θέμα αυτής της χρονιάς είχε τον τίτλο “Welcome to the FutureVision Collective” και αφορούσε την περιβαλλοντική βιωσιμότητα και την κλιματική αλλαγή μέσα από το βλέμμα των νέων της ΕΕ. Στο πρόγραμμα συμμετείχαν από τις 18 μέχρι τις 24 Νοεμβρίου οι μαθήτριες της Β’ Λυκείου Βελιζιώτη Ευανθία, Γραμματά Σωτηρία-Σουμελά, Καμπερίδη Δανάη, Δήμητρα Κολτσάκη,  Οικονόμου Κωνσταντίνα, Σκενδέρογλου Ελισάβετ και Τσιρά Βασιλική Ιουλία και οι μαθητές Καλτσίκης Θωμάς, Μπόρος Κωνσταντίνος και Ρεφανίδης Ιωάννης, συνοδευόμενοι από τις καθηγήτριες Άννα Οικονόμου και Μπία Σφυρίδου.

Στόχος της Ευρωπαϊκής Συνάντησης Νέων ήταν να εξερευνήσει συνεργατικά νέες αφηγήσεις για το μέλλον της Ευρώπης, εμπλέκοντας τόσο το πνεύμα όσο και το συναίσθημα. Επιδίωξη ήταν να χρησιμοποιηθεί η τέχνη και η καλλιτεχνική έκφραση ως ισχυρά εργαλεία για να φανταστούν, να εμπνευστούν και να υλοποιήσουν οι συμμετέχοντες ενεργά κοινωνικά και πολιτικά μέλλοντα, την δική τους Ουτοπία.

Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα χρησιμοποιούνται πρωτότυπες μέθοδοι μη τυπικής εκπαίδευσης και ψηφιακά εργαλεία μάθησης, με στόχο την ενεργό συμμετοχή των μαθητών/τριών σε ένα διαπολιτισμικό μαθησιακό περιβάλλον καθώς και την ανάπτυξη των λεγόμενων «soft skills». Οι μαθητές/τριες καλούνται να αυτενεργήσουν, να πειραματιστούν με νέα ψηφιακά περιβάλλοντα, να δουλέψουν σε μικρές «διεθνείς» ομάδες, να προβάλουν την εργασία τους στα Social Media.

Την ημέρα της άφιξή τους στη Γερμανία, οι μαθητές/τριες περιηγήθηκαν στο κέντρο της Νέας Παλιάς Πόλης της Φρανκφούρτης και στα μνημεία της, περιμένοντας να συναντηθούν με τις αποστολές της Σλοβακίας και της Γερμανίας και να συνεχίσουν το ταξίδι τους για το Bad Marienberg.

Οι επόμενες δύο μέρες συνεχίστηκαν με βιωματικά εργαστήρια, όπου οι μαθητές και οι μαθήτριες γνωρίστηκαν με τους συνομηλίκους τους, ανέλυσαν το θέμα που θα τους απασχολούσε όλη την εβδομάδα και δημιούργησαν ομάδες εργασίας. Ευχάριστη έκπληξη για όλους ήταν το χιόνι που κάλυψε τα πάντα και τους προσκάλεσε έξω για παιχνίδι.

Την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος, επισκέφθηκαν την πόλη του Βισμπάντεν και συγκεκριμένα το Μουσείο της Πόλης, όπου υπήρχε συλλογή αντικειμένων Art Nouveau, καθώς και αφίσες από την εποχή του Μεσοπολέμου με τις πρώτες διαφημίσεις προϊόντων. Οι συμμετέχοντες μετά την ξενάγηση στην έκθεση έπρεπε να φτιάξουν την δική τους αφίσα εμπνευσμένοι από όσα είδαν.

Οι δύο τελευταίες μέρες πέρασαν με την ολοκλήρωση των εργασιών που είχαν αναλάβει, προκειμένου να παρουσιάσουν στο κοινό της μικρής πόλης την δική τους οπτική για το πώς θα έπρεπε να είναι μια ευνομούμενη πολιτεία στο μέλλον, η δική τους Ουτοπία. Τα παιδιά ζωγράφισαν, κατασκεύασαν και χόρεψαν, θέλοντας να δείξουν ότι η καλλιτεχνική έκφραση σε οποιαδήποτε μορφή φέρνει τους ανθρώπους κοντά και παραμερίζει τυχόν στερεότυπα, προκαταλήψεις και διαφωνίες. Ένα ζωντανό μάθημα για τον κόσμο των μεγάλων.

Με την επιστροφή των μαθητών/τριων στην Θεσσαλονίκη τους δόθηκε το Europass Κινητικότητας (Mobility), το προσωπικό έγγραφο το οποίο καταγράφει και πιστοποιεί τη συμμετοχή σε οργανωμένη εμπειρία κινητικότητας σε άλλη χώρα τής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Οι μαθητές και οι μαθήτριες περιγράφουν τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις από το ταξίδι τους:

Λαμβάνοντας υπόψιν πως το σχολείο μας συμμετείχε στο πρόγραμμα Europahaus στη πόλη Bad marienberg της Γερμανίας, μια ομάδα δέκα μαθητών του σχολείου μας ταξίδεψε στη χώρα αυτή.  Η πρώτη μέρα αυτής της εκδρομής περιελάμβανε μια ξενάγηση στη Φρανκφούρτη. Φτάνοντας εκεί περιηγήθηκαμε στους όμορφους δρόμους της πόλης θαυμάζοντας τη κουλτούρα της Γερμανίας. Επισκεφτηκαμε το γερμανικό χρηματιστήριο και μια καθολική εκκλησία που ήταν ανοιχτή στο κοινό. Στη συνέχεια απολαύσαμε τη θέα από τη γέφυρα Eisenberg Steg (σιδερένια πεζογέφυρα), η οποία είχε επιγραφές από την αρχαία ελληνική γλώσσα. Η ημέρα έκλεισε με ένα παραδοσιακό γερμανικό γεύμα σε ένα μικρό αλλά γραφικό εστιατόριο της πόλης. Τέλος, η εμπειρία αυτή θα μας μείνει σίγουρα αξέχαστη, καθώς πέρα από τις φιλίες που αναπτύξαμε με τους συμμαθητές/τριες αλλά και με τις καθηγήτριές μας είχαμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με έναν νέο πολιτισμό και μια ξένη κουλτούρα!

Δανάη και Ελισάβετ

Ξεκινώντας ένα δευτεριάτικο πρωί την εκδρομή μας με προορισμό το γερμανικό χωριό Bad Marienberg, δεν είχαμε ιδέα ότι η εβδομάδα που μας περίμενε θα ήταν μια από αυτές που κανείς θυμάται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Οι μέρες μας στο Europahaus ήταν γεμάτες δραστηριότητες, βόλτες, παιχνίδια, παρέες, γέλια και τραγούδια. Οι ώρες της ημέρας αφιερώνονταν στο σεμινάριο, στο οποίο μέσω δημιουργικής έκφρασης θίξαμε ζητήματα που μας απασχολούν, ενώ οι βραδινές ώρες σίγουρα δεν έμειναν ανεκμετάλλευτες. Η σύνδεσή μας και οι σχέσεις που αναπτύξαμε με τα παιδιά των άλλων χωρών ήταν το ανεκτίμητο δώρο που μας πρόσφερε αυτή η εκδρομή. Ο αποχαιρετισμός την τελευταία μέρα τα έδειξε όλα. Μακάρι να μπορούσα να ξαναπάω.

Γιάννης

Για εμένα, η επίσκεψή μας στο Bad Marienberg ήταν μια αξέχαστη εμπειρία. Το λάτρεψα. Δεν περίμενα να περάσω τόσο αξέχαστα. Έκανα φίλους, τους οποίους έχω και είμαι σίγουρη πως θα έχω για πολύ καιρό ακόμα! Απέκτησα τις καλύτερες αναμνήσεις, με τα προγράμματα που ακολουθήσαμε να με επηρεάσουν προς το καλύτερο! Γενικά, τα πρότζεκτ που δημιουργήσαμε με παιδιά από διαφορετικές χώρες μου φάνηκαν πολύ δημιουργικά, και θεωρώ πως αυτά είναι τα πράγματα που μπορούν να διαμορφώσουν ένα  καλύτερο μέλλον. Ακόμα, μου φάνηκε εξαιρετικό το γεγονός ότι μου δόθηκε η δυνατότητα να γνωρίσω κόσμο με εντελώς διαφορετικές κουλτούρες από τη δική μου, και χάρηκα πολύ που μπόρεσα να την μοιραστώ με αυτούς. Σε γενικές γραμμές, μου φάνηκε μια αρκετά ιδιαίτερη εμπειρία, την οποία εύχομαι να μπορούσα να ξαναζήσω από την αρχή!!!

 Εύα 

Τη δεύτερη μέρα καλλιεργήσαμε τη δημιουργικότητά μας. 7 παιδιά από διαφορετικές χώρες, 6 κάρτες και μια κοινή αποστολή. Έπρεπε να φτιάξουμε τη δίκη μας ουτοπία, η οποία ωστόσο όφειλε να ακολουθεί κάποιους κανόνες που τυχαία βρέθηκαν στα χέρια μας: οι άνθρωποι επικοινωνούν μέσω των αρωμάτων, δεν πρέπει να καταναλώνουν πάνω από πενήντα θερμίδες την ημέρα, η εξουσία βρίσκεται στα χέρια όλων εκείνων που βρίσκονται στο περιθώριο και  οι πολίτες εργάζονται για 8 ώρες τέσσερις μέρες την  εβδομάδα. Και κάπως έτσι, η φαντασία μας, για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό, είχε αρκετό υλικό να επεξεργαστεί, ώστε να φτάσει στο τελικό αποτέλεσμα. Έπειτα από μερικές ώρες κατά τις οποίες ανταλλάξαμε αρκετές ιδέες, οραματιστήκαμε την ουτοπία μας και καταγράψαμε τα βασικά χαρακτηριστικά της, χρειάστηκε να δώσουμε στην ιδέα μας μορφή και έκφραση. Έτσι, αφού ο πλανήτης μας αρχικά αδικήθηκε στις δυο διαστάσεις του χαρτιού, δημιουργήσαμε μια τρισδιάστατη μινιατούρα του πρώτου κατοίκου του κόσμου μας. Αν και συνήθως είναι δύσκολο να παραμείνεις συγκεντρωμένος σε ένα έργο για αρκετές ώρες, η ατμόσφαιρα και τα άτομα που διαμόρφωναν την ομάδα, η έντονη παρουσία της τέχνης, αλλά και οι περιορισμοί που διαμόρφωσαν μια δημιουργική πρόκληση, τα έκαναν όλα να μοιάζουν λίγο ευκολότερα και μετέτρεψαν τις εμπειρίες που βιώσαμε σε φοβερές αναμνήσεις που θα αναβιώνουν στις δύσκολες στιγμές.

Κωνσταντίνα

Την πρώτη μέρα φτάσαμε στην Φρανκφούρτη, εξερευνήσαμε τους στολισμένους δρόμους της και συναντήσαμε τα παιδιά από την Γερμανία και τη Σλοβακία. Ήδη από το λεωφορείο δεθήκαμε μαζί τους και τραγουδούσαμε. Την επόμενη άρχισε να χιονίζει. Το τοπίο ήταν μαγευτικό, φτιάξαμε χιονάνθρωπο και παίξαμε χιονοπόλεμο. Τις άλλες μέρες τις περάσαμε στο Europahaus στο Bad Marienberg. Εκεί ήμασταν μέρος μιας ομάδας, η οποία είχε σκοπό να ευαισθητοποιήσει νέους και νέες για το μέλλον του κόσμου μας. Μέσα από εργαστήρια και ομαδικές εργασίες ήρθαμε κοντά με άτομα από άλλες χώρες, καθώς παράλληλα συνεργαζόμασταν για το «χτίσιμο ενός καλύτερου αύριο». Την τελευταία μέρα επικρατούσε χαρούμενο πνεύμα αν και στο τέλος της όλοι συγκινήθηκαν. Ήταν επτά γεμάτες μέρες οι οποίες μας έμαθαν πολλά και δεν θα τις αλλάζαμε με τίποτα.    

Βάλια και Δήμητρα 

Μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχω σε αυτό το πρόγραμμα, το Εuropahaus. Πιο συγκεκριμένα ήταν μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία, καθώς είχα την ευκαιρία να κοινωνικοποιηθώ με παιδιά από διάφορες χώρες. Επιπλέον, κάναμε διάφορες δραστηριότητες, όπως ζωγραφική και χειροτεχνίες. Μάλιστα εγώ έφτιαξα ένα τραπέζι, το οποίο το χρησιμοποίησε η ομάδα μου, για να παρουσιάσει ένα αντικείμενο την τελευταία μέρα στην έκθεση. Τέλος, η αγαπημένη μου στιγμή ήταν το τελευταίο βράδυ, όπου είχαμε οργανώσει ένα πάρτι για να αποχαιρετιστούμε με τα παιδιά που γνωρίσαμε.

Κωνσταντίνος

Το πρόγραμμα του EuropaHaus στο Bad Marienberg της Γερμανίας ήταν μια πάρα πολύ όμορφη εμπειρία. Μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω και να συνεργαστώ μαζί με παιδιά από άλλες χώρες με τελείως διαφορετικές απόψεις και να δημιουργήσουμε έναν ιδανικό κόσμο για εμάς, τον οποίο έπειτα παρουσιάσαμε σε ανθρώπους του χωριού. Τέλος, θα πρότεινα στον οποιονδήποτε να συμμετάσχει σε αυτό το συνέδριο, εφόσον μπορεί είναι μια εμπειρία ζωής που θα σας μείνει αξέχαστη

Θωμάς

Τώρα λοιπόν που έφτασα επιτέλους σπίτι αναπολώ τις πρόσφατες αναμνήσεις μου από το πρόγραμμα του EuropaHaus και τις ξαναζώ. Γιατί, ακόμα και αν δεν το περίμενα, η εβδομάδα που μόλις έζησα είναι μια από τις καλύτερες εβδομάδες της ζωής μου, αν όχι ή καλύτερη, και θα μείνει σίγουρα στην ιστορία μου. Από την πρώτη, και την πιο κουραστική, μέρα στην Φρανκφούρτη ή την όμορφη μέρα στο Wiesbaden (ρωτήστε την κυρία Άννα Οικονόμου για την προφορά) μέχρι και στις απλές μέρες στο Bad Marienberg αυτή η εβδομάδα μου προσέφερε τόση μεγάλη ποικιλία συναισθημάτων, συζητήσεων και αναμνήσεων που φτάνω σε ένα σημείο δακρύων σχεδόν από την συγκίνηση. Αν και δεν ήμουν συνέχεια σε ιδανικές συνθήκες, δηλαδή ακόμα και αν δεν περνούσα καλά συνέχεια,  δεν μετανιώνω για τίποτα. Εκεί είδα κανονικό άφθονο χιόνι και έπαιξα χιονοπόλεμο για πρώτη φορά εδώ και πολλά, μα πολλά, χρόνια. Εκεί γέλασα και ξεπέρασα το όριο των ντεσιμπέλ σε σημείο που νομίζω η Γερμανία δεν θα με ξανά καλωσορίσει ποτέ. Εκεί ξεκουράστηκα αλλά και κουράστηκα, μα δεν με ενδιέφερε. Εκεί. Εκεί έζησα ξένες κουλτούρες, ξένους ανθρώπους, ξένες νοοτροπίες. Εκεί… έζησα. Όποτε ευχαριστώ σε όλους τους καινούργιους ανθρώπους που γνώρισα… εκεί. Με τους οποίους είτε μίλησα είτε δεν μίλησα πάλι κατάφεραν να αφήσουν το δικό τους στίγμα στο μυαλό και στην ψυχή μου. Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε αυτούς που με εκνεύρισαν, που με έκαναν να χαρώ, να βαρεθώ. Και αν και δεν έκανα ουσιαστικές σχέσεις με εκείνους, για ένα πράγμα για το οποίο είμαι ευγνώμων είναι πως κατάφερα να τις δημιουργήσω με αυτούς που ήρθαν και έφυγαν μαζί μου. Όποτε, αν αγχώνεστε για το αν θα κάνετε φίλους, αν θα μπορέσετε να κοινωνικοποιηθείτε, δεν χρειάζεται. Γιατί δεν εγγυώνται οι καινούργιες σχέσεις αλλά σίγουρα οι παλιές. Τέλος λοιπόν θα ήθελα να δώσω το μεγαλύτερο ευχαριστώ στην υπέροχη ομάδα που δημιουργήθηκε για να πάρει μέρος στο πρόγραμμα αυτό. Η κυρία Μπία, η κυρία Άννα Οικονόμου, και οι συμμαθητές μου που επιλέχθηκαν να έρθουν, έγιναν οι σταρ των αναμνήσεών μου. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την εβδομάδα αυτή και αν μπορούσα να την ξαναζήσω ή να την συνεχίσω μαζί σας για άλλη μια, ή ένα μήνα, ή δυο ή όσο χρόνο είναι, θα το έκανα. “Άρα, “ θα ρωτήσει κανείς “το συστηνεις;! “ και εγώ με όλη την ψυχή, το πνεύμα και την φωνή μου θα απαντήσω “ΝΑΙ”.

Σωτηρία

Πενήντα άγνωστοι και, ενώ την πρώτη μέρα αποσπάσαμε διαφορά κομπλιμέντα για το πόσο ήσυχοι ήμασταν, καταλήξαμε να γεμίζουμε μια τεράστια αίθουσα με φωνές και γέλια, τα οποία δεν ήταν κανείς ικανός να σταματήσει. Πενήντα άγνωστοι και, ενώ ξέρεις ότι η συζήτηση είναι από τους λίγους δρόμους  που οδηγούν στον προορισμό της φιλίας, εμφανίζεται το εμπόδιο της γλώσσας. Αυτή τη φορά το συγκεκριμένο εμπόδιο δεν ήταν ικανό να μας σταματήσει, γιατί απλούστατα τα πολυάριθμα παιχνίδια γνωριμίας, οι χοροί, τα τραγούδια, οι ατέλειωτες ώρες brainstorming και όλες εκείνες οι εργασίες που μας προσκαλούσαν να οραματιστούμε την δική μας ουτοπία και να δημιουργήσουμε τον δικό μας ιδανικό κόσμο μάς έφεραν λίγο πιο κοντά. Ουτοπία. Την πρώτη φορά ο πλανήτης γέμιζε με αμάξια ιπτάμενα, με πηγές ενέργειας ανανεώσιμες, με έναν τρόπο ζωής εξωπραγματικό. Την δεύτερη φορά στην δική μας ουτοπία πρωταγωνιστικό ρόλο κατείχε η αγάπη. Παρόλα αυτά, μετά από μερικά πάρτι στο υπόγειο, μετά από κάποια κεμπάπ, μετά από κάποιες (ατέλειωτες) ώρες που περάσαμε παίζοντας χιονοπόλεμο και στεγνώνοντας τα ρούχα μας με πιστολάκια, μετά από γέλια και κλάματα στην αίθουσα του ping pong, αφού έχουμε γευτεί κάθε είδος ζυμαρικού με όλων των ειδών τις σάλτσες και αφού έχουμε μάθει να μιλάμε και να χορεύουμε πολωνικά τραγούδια, όταν θα κληθούμε να οραματιστούμε την επόμενη ουτοπία δεν θα δυσκολευτούμε ιδιαίτερα, γιατί απλούστατα δεν θα χρειαστεί να επιστρατεύσουμε τη φαντασία, που αποδείξαμε ότι μας χαρακτηρίζει. Το όνομα της ουτοπίας είναι Europahaus και βρίσκεται στο Bad Marienberg. Το όνομά της είναι Europahaus και η ημερομηνία λήξης από ότι καταλάβαμε γράφει 24/11…. Πενήντα άγνωστοι που τελικά ίσως να φεύγουμε πιο γνωστοί από όσο θα μπορούσαμε να φανταστούμε…

Κωνσταντίνα