Νεογράφημα 18: Από τη γλύκα της αρμύρας ξανά στο κέντημα του χρόνου
Οκτ 21 2019

Διαβάστε το Νεογράφημα 18, κάνοντας κλικ στο εικονίδιο

 

        της Άννας, της Κρίστας, του Άρη, της  Ελένης, της Βίβιαν, της Ειρήνης, του Γιώργου, της Στέλλας, του Νικήτα και της Άννας-Μαρίας –χάρισμα από το χάρισμά τους [1]

«Πότε θα’ρθεί το καλοκαίρι;» ήταν η επίμονη ερώτηση που μονοπώλησε το μυαλό και πυρπόλησε την καρδιά μας, μπαίνοντας ο Ιούνιος –τη στιγμή που το 18ο τεύχος της μαθητικής εφημερίδας μας ήταν σχεδόν έτοιμο. Ήταν τόση η δίψα μας για θάλασσα και ουρανό! Τόσο καθηλωτική η απεραντοσύνη της γοητείας τους, μα και τόσο θελκτικά τα λαμπυρίσματά τους, που μας προσκαλούσαν να παίξουμε με τα κυματιστά μαλλιά της θάλασσας τη μέρα και με τα ζωηρά αστέρια του ουρανού τις νύχτες, που δεν το ξανασκεφτήκαμε… Με μιας βουτήξαμε –χωρίς δισταγμό ή ενοχές– στην απόλαυσή τους. Ίσα που προλάβαμε να ανταλλάξουμε ευχές για «καλή αντάμωση τον Σεπτέμβριο!». Κι αν δε χτίσαμε αυτό το καλοκαίρι πολιτείες ολόκληρες στις αμμουδιές με αρμυρίκια και βότσαλα…

Σαν ξαναβρεθήκαμε αρχές Σεπτέμβρη, μας πήρε κάποιο χρόνο να εναποθέσουμε –όχι χωρίς λύπη– τον γαλανό ουρανό στο ψηλό του περιβόλι και να ξεπλύνουμε τα ηλιοκαμένα μας πρόσωπα από το θαλασσινό αλάτι. Τι κι αν έπεσαν πάνω μας δροσιστικές οι σταλαγματιές του αγιασμού, τι κι αν άρχισαν τα μαθήματα; «Πού πήγε το καλοκαίρι;» ήταν η επίμονη ερώτηση που μονοπωλούσε το μυαλό μας, καθώς αυτό πεισματάρικα αναπολούσε τη… γλυκιά αρμύρα του καλοκαιριού.

Χρειάστηκε να’ρθούν τα πρωτοβρόχια που ανοίγουν τις ομπρέλες και κρύβουν –θέλοντας και μη– τον ουρανό. Χρειάστηκε να πατήσουν τα πόδια μας βρεγμένο χώμα, για να θυμηθούμε και πάλι την αρχέγονη επιταγή για μάχη με τη λασπωμένη γη, αν θέλουμε να φυτρώσουν στα όνειρά μας στάχυα. Κάπως έτσι το πήραμε απόφαση να τυπώσουμε το τεύχος της ενηλικίωσης: το Νεογράφημα στα 18 του! Απλώσαμε μελάνι και χαρτί, ξαναμετρήσαμε διάστιχα και περασιές, ελέγξαμε κόμματα και τελείες, ώσπου να διαπιστώσουμε πως κάτι λείπει… Πού είναι η Άννα, η Κρίστα, ο Άρης, η  Ελένη, η Βίβιαν, η Ειρήνη, ο Γιώργος, η Στέλλα, ο Νικήτας και η Άννα-Μαρία να πουν το «τυπωθήτω»; Πού είναι να γιορτάσουν –και με το δίκιο τους– τη δεύτερη βράβευση από τη «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» μέσα σε πέντε χρόνια ζωής του δικού τους «Νεογραφήματος» ως της καλύτερης μαθητικής εφημερίδας ανάμεσα σε όλα τα Γυμνάσια της Κεντρικής Μακεδονίας;

Για κοίτα πώς μεγάλωσαν και πώς κοιτούν με τα μάτια ορθάνοιχτα και γελαστά, καθώς βγαίνουν στα παράθυρα από τις καινούργιες τους αίθουσες στο Λύκειό μας…! 

Μονάκριβο ύφασμα o χρόνος, που μας δωρίζεται για να ασκηθούμε στην τέχνη της ζωής: στο κέντημά του ανάμεσα στο παρόν, τα περασμένα και τα μελλούμενά του με σταυροβελονιές από τις δικές μας –λεπτές κι εύθραυστες σαν κλωστές– λέξεις, αποφάσεις και χειρονομίες. Κι αυτό το τεύχος είναι στ’αλήθεια ένα κέντημα! Ένα κέντημα που ιχνηλατεί τον αναγνώστη στην οικειότητα και το μεγαλείο των μικρών πραγμάτων (Φοίβος Δεληβοριάς), που ξεδιπλώνεται απλόχερα –δίχως περιστροφές ή αποκλεισμούς– στη ζεστασιά της μόνης αληθινής συντροφιάς (Ρολίνα Σωτηριάδου), ενώ δεν παραλείπει να αποκαλύπτει ακόμα πιο ανθρώπινους τους δικούς του ανθρώπους (δημοσιογραφικές απόπειρες). Κέντημα με «Κόκκινη κλωστή δεμένη» (γιατί όχι και «In English»;) «στην ανέμη τυλιγμένη», που περιμένει με αγωνία, αγαπημένε αναγνώστη, το δικό σου βλέμμα και χάδι στις σελίδες του. «Δώσ’της», λοιπόν, «κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ν’αρχινίσει…».       

Νεογράφημα

[1] Το πόσο θα θέλαμε να συνεχίσουν αυτό το «χάρισμά τους» στο νεογράφημα ή όπου αλλού, ούτε λέγεται ούτε γράφεται..