Παγκόσμια Ημέρα κατά των Διακρίσεων
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Φέτος, με το προχωρημένο τμήμα Αγγλικών της Α’ τάξης, με εργαλείο το φως που πηγάζει από την ποίηση, την τέχνη, τον λόγο και τις αναστοχαστικές συζητήσεις αντικρύσαμε κατάματα την Ιστορία και τα σκοτάδιά της…

– Do you know what turns darkness into light?  – Poetry.  //   Jan Lyc Godard, “Alphaville” [965]

εξερευνήσαμε τις έννοιες των στερεότυπων, της ρητορικής μίσους, της προκατάληψης, της μισαλλοδοξίας, της κλιμακούμενης βίας, των διακρίσεων και της γενοκτονίας μέσα από:

• την oμιλία με τίτλο “Τhe danger of a single story” [2009] της Νιγηριανής συγγραφέως  Chimamanda Ngozi Adichie
• την ταινία “¨Bend it Like Beckham“  [2002] που πραγματεύεται την πάλη του νέου ανθρώπου για το όνειρο και τη διαφορετικότητά του ενάντια σε παραδόσεις και προκαταλήψεις
• την Κλίμακα Προκατάληψης [1954] που βασίζεται στη θεωρία που διατύπωσε ο Aμερικανός ψυχολόγος Gordon Willard Allport
• την ταινία “Freedom Writers” [2007] που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και πραγματεύεται τις φυλετικές διακρίσεις, το Ολοκαύτωμα και την αντίσταση στο μίσος
• το ημερολόγιο της Anne Frank με τίτλο “The Diary of a Young Girl: The Definitive Edition”  [1997]
• τα Οκτώ Στάδια της Γενοκτονίας [1996] που ανέπτυξε ο Dr. Gregory H. Stanton, καθηγητής στο George Mason University των ΗΠΑ
• την αντιπολεμική ομιλία   [1940] του Charlie Chaplin στο τέλος της σατιρικής ταινίας ”The Great Dictator” 
• δελτία ταυτότητας διάφορων Εβραίων που εξιστορούν πως οι ζωές τους επηρεάστηκαν από το Ολοκαύτωμα, τα οποία προέρχονται από το United States Holocaust Memorial Museum  στην Washington των ΗΠΑ
• εκπαιδευτικό υλικό με διαδραστικές ασκήσεις από το Museum of Tolerance στο Los Angeles των ΗΠΑ

μελετήσαμε την πανανθρώπινη σημασία του γενέθλιου τόπου –ως αποσκευή της ταυτότητας, της μνήμης και της ύπαρξής μας–, αλλά και τη συνθήκη της μετατόπισης και του εκτοπισμού: της φυγής, του κρησφύγετου, του καταφυγίου, της προσφυγιάς. Περιηγηθήκαμε διάφορους τόπους –κοινούς και προσωπικούς– μέσα από βιώματα και ιστορίες με ξεναγούς:

• την oμιλία με τίτλο “Don‘t ask where I‘m from, ask where I‘m a local”  l [2014] της Αμερικανίδας συγγραφέως Taiye Selasi, με καταγωγή από την Γκάνα και τη Νιγηρία
• το ποίημα «Η Πόλις»  [1804] του Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη που ακούσαμε στα Αγγλικά
• το διήγημα Eveline από το βιβλίο “The Dubliners”  [1914] του Ιρλανδού συγγραφέα James Joyce
• το τραγούδι “Fast Car” [1988] της Αμερικανίδας ποιήτριας/τραγουδίστριας Tracy Chapman που απολαύσαμε από την πρόσφατη εμφάνισή της στα φετινά Grammys
• το ποίημα “Home“  [2009] της Σομαλοβρετανίδας ποιήτριας Warsan Shire [εδώ]
• το κρησφύγετο μέσα στο Σπίτι της Άννας Φρανκ στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας που επισκεφτήκαμε διαδικτυακά
• το ποίημα “Νot“ [εδώ]της Αυστραλέζας ποιήτριας Erin Hanson [2017] που απολαύσαμε σε απαγγελία της Ελληνίδας ηθοποιού Κατερίνας Διδασκάλου [εδώ]
• τη φετινή σειρά “All the Light We Cannot See” που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του βραβευμένου με Pulitzer Αμερικανού συγγραφέα Anthony Doerr [2014]:

“In this time of darkness, of fading cities, I’m trying to remember:  Light lasts forever; darkness lasts not even for one second when you turn on the light.” // Anthony Doerr [2014]

ανακαλύψαμε με δέος την πρόσφατη αποσιωπημένη ιστορία του δικού μας τόπου, της δικής μας Θεσσαλονίκης που υπήρξε εβραϊκή μητρόπολη και ενημερωθήκαμε για το βουβό τραύμα και στίγμα που φέρει ως Πόλη Φαντασμάτων, μέσα από:

• τους συνολικά 154 μπρούτζινους επώνυμους «Λίθους Μνήμης» που είναι τοποθετημένοι στο 1ο Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης [εδώ]και στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης [εδώ], τους οποίους φιλοτέχνησε ο Γερμανός γλύπτης Gunther Demnig

• τη φετινή θεατρική παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας με τίτλο «96%» που αφορά το ποσοστό του εβραϊκού πληθυσμού της Θεσσαλονίκης που εξοντώθηκε στο Ολοκαύτωμα

• το επικείμενoβιωματικό θεατρικό project με τίτλο «Λίγο φαΐ για τον δρόμο» που προσεγγίζει με ανατρεπτικό και συμπεριληπτικό τρόπο τον εκτοπισμό και τη δολοφονία των Εβραίων συμπολιτών μας στο Άουσβιτς.