Στο πλαίσιο του μαθήματος των Θρησκευτικών, το Αρσάκειο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης είχε τη χαρά και την ευλογία να φιλοξενήσει τον Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Χριστόφορο Μουγίγκο, ιεραπόστολο της Ιεράς Μητροπόλεως Πολυανής και Κιλκισίου, με πολυετή διακονία στην Ουγκάντα.

Ο π. Χριστόφορος παρουσίασε στους μαθητές και τις μαθήτριες της Γ΄ Γυμνασίου το πολυσχιδές ιεραποστολικό έργο που επιτελείται στην Αφρική, φωτίζοντας με παραδείγματα και προσωπικές εμπειρίες την καθημερινότητα των ανθρώπων εκεί. Αναφέρθηκε στις δύσκολες συνθήκες ζωής, αλλά και στις ουσιαστικές δράσεις της Εκκλησίας, όπως βαπτίσεις παιδιών, σίτιση οικογενειών, ανέγερση ναών και σχολικών χώρων, γεωτρήσεις για πόσιμο νερό, καθώς και στη συνολική πνευματική και κοινωνική στήριξη των τοπικών κοινοτήτων.

Με λόγο απλό, αυθεντικό και βαθιά ανθρώπινο, με χαμόγελο και ειλικρινή διάθεση επικοινωνίας, ο π. Χριστόφορος καθήλωσε τους μαθητές. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσαν οι αφηγήσεις του για τα παιδιά της Ουγκάντας, οι οποίες ανέδειξαν την αξία ακόμη και των πιο βασικών αγαθών, όπως το φαγητό, το νερό και ένα ζευγάρι παπούτσια. Πολλοί μαθητές συνειδητοποίησαν πόσα πράγματα θεωρούμε δεδομένα στην καθημερινότητά μας, ενώ για άλλους αποτελούν πολυτέλεια.

Μέσα από τη συζήτηση που ακολούθησε, οι μαθητές εξέφρασαν έντονο προβληματισμό για τις κοινωνικές ανισότητες, τη στάση μας απέναντι στην κατανάλωση και τη σύγκριση με τους άλλους, αλλά και για την ανάγκη να καλλιεργούμε την ευγνωμοσύνη και την αλληλεγγύη. Τόνισαν ότι η συνάντηση αυτή τους βοήθησε να δουν τον κόσμο με διαφορετική ματιά, να εκτιμήσουν περισσότερο όσα έχουν και να κατανοήσουν ότι η χαρά και η αξιοπρέπεια δεν εξαρτώνται από τα υλικά αγαθά. Πολλοί ανέφεραν ότι ένιωσαν την ανάγκη να προσφέρουν, συνειδητοποιώντας πως ακόμη και μια μικρή πράξη μπορεί να έχει μεγάλη αξία για κάποιον άλλον.

Η δράση αυτή αποτέλεσε μια ουσιαστική βιωματική εμπειρία για τους μαθητές, φέρνοντάς τους σε επαφή με το πνεύμα της Ορθόδοξης Ιεραποστολής όχι ως θεωρητική έννοια, αλλά ως στάση ζωής που βασίζεται στην αγάπη, την ισότητα και τον σεβασμό προς τον άνθρωπο. Παράλληλα, ανέδειξε τον παιδαγωγικό ρόλο του σχολείου στη διαμόρφωση ενεργών, ευαίσθητων και κοινωνικά υπεύθυνων νέων, που μαθαίνουν να προβληματίζονται, να συμπονούν και να αναλαμβάνουν δράση.

Το Αρσάκειο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης ευχαριστεί θερμά τον π. Χριστόφορο για την πολύτιμη παρουσία του και εύχεται το έργο του να συνεχίσει να εμπνέει και να προσφέρει ελπίδα σε όσους το έχουν ανάγκη.

Την εκδήλωση οργάνωσαν και συντόνισαν οι θεολόγοι του Αρσακείου Γυμνασίου Θεσσαλονίκης, Παναγιώτης Μπεζανάς και Αντώνης Νεονάκης

Ακολουθούν αυθόρμητες εντυπώσεις πολλών μαθητών και μαθητριών της Γ΄ Γυμνασίου που παρακολούθησαν την παρουσίαση του π. Χριστόφορου.

Η συνάντηση με τον πατέρα Χριστόφορο με ευαισθητοποίησε πολύ. Κατάλαβα πόσο διαφορετικοί μπορεί να είναι δύο κόσμοι, όχι στους ανθρώπους αλλά στις συνθήκες ζωής. Εκτίμησα περισσότερο όσα έχω και προβληματίστηκα για την κατάσταση του κόσμου. Θα ήθελα να βοηθήσω αυτούς τους ανθρώπους, ώστε να έχουν τα αναγκαία και να μπορούν να είναι χαρούμενοι. Ένιωσα λύπη και απογοήτευση με τον εαυτό μου, γιατί ενώ έχω τόσα αγαθά, συχνά παραπονιέμαι, την ώρα που στην Ουγκάντα κάποιοι δεν έχουν ούτε παπούτσια. Νιώθω ευγνωμοσύνη.

Η συνάντηση με τον πατέρα Χριστόφορο μου άλλαξε τον τρόπο σκέψης. Πριν από αυτήν δεν καταλάβαινα τόσο καλά γιατί πιστεύω στον Χριστιανισμό. Όσα όμως μας είπε με έκαναν να αναθεωρήσω. Ταυτίστηκα ιδιαίτερα με όσα ανέφερε για το χρώμα του δέρματος, καθώς στο παρελθόν έχω βιώσει ρατσισμό. Κατάλαβα ότι δεν με νοιάζει πια τι λένε οι άλλοι, γιατί εγώ ξέρω ποιος είμαι. Επιπλέον, συνειδητοποίησα ότι δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα δεδομένο, αφού πολλοί άνθρωποι στερούνται ακόμη και τα βασικά. Η συνάντηση αυτή μου άλλαξε την άποψη για τον Χριστιανισμό και με έκανε πιο συνειδητοποιημένο άνθρωπο.

Η συνάντηση με τον πατέρα Χριστόφορο ήταν μοναδική. Συγκινήθηκα και προβληματίστηκα από όσα μας είπε, όμως περισσότερο με άγγιξε η καθημερινότητα των ανθρώπων στην Αφρική και η αγάπη τους για τους Έλληνες. Μου φάνηκε παράξενο το πόσο θετική εικόνα έχουν για εμάς, ενώ εμείς γνωρίζουμε τις αδυναμίες μας. Η συνάντηση αυτή με έκανε να εκτιμήσω ακόμη και τα πιο απλά αγαθά, όπως το καθαρό νερό και τα ρούχα που με προστατεύουν από το κρύο.

Η χθεσινή ομιλία του πατέρα Χριστόφορου ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Μέσα από όσα μας είπε για την καθημερινότητα στην Ουγκάντα, συνειδητοποίησα πόσο προνομιούχος είμαι. Το γεγονός ότι το κρέας αποτελεί σπάνιο αγαθό εκεί, με έκανε να καταλάβω πόσα πράγματα θεωρούμε δεδομένα, ενώ για άλλους είναι πολυτέλεια.

Η επίσκεψη του πατέρα Χριστόφορου με άγγιξε ψυχικά. Πάντα ήθελα να γνωρίσω έναν άνθρωπο που έχει μεγαλώσει σε δύσκολες συνθήκες και έχει ξεπεράσει πολλές δυσκολίες. Η εμπειρία αυτή με βοήθησε να εκτιμήσω περισσότερο όσα μου έχει χαρίσει ο Θεός και να νιώσω πραγματικά ευγνωμοσύνη.

Η συνάντηση με τον πατέρα Χριστόφορο θα μείνει στο μυαλό μου ως μια αξέχαστη ανάμνηση. Από την αρχή μου κίνησε το ενδιαφέρον, γιατί πρόκειται για έναν άνθρωπο διαφορετικό από όσους συναντάμε καθημερινά. Παρότι αρχικά είχα αμφιβολίες για τις απόψεις του, στη συνέχεια με κέρδισε με τον τρόπο που μίλησε και με τις σκέψεις που μας άφησε. Έμαθα πολλά για την καθημερινότητα των ανθρώπων εκεί, που διαφέρει πολύ από τη δυτική κουλτούρα. Φεύγοντας από την αίθουσα, ένιωθα ότι είχα αλλάξει τρόπο σκέψης.

Η συνάντηση ήταν πολύ ξεχωριστή, γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να δω έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό μου. Σκέφτηκα ότι πολλά παιδιά δεν έχουν ούτε φαγητό ούτε παπούτσια. Δεν τα λυπάμαι, αλλά τα θαυμάζω, γιατί πιστεύω ότι εκτιμούν περισσότερο όσα έχουν και καταφέρνουν να είναι χαρούμενα. Μου έκανε εντύπωση το πόσο δεμένη είναι η κοινότητά τους. Επίσης, νιώθω περήφανη που η χώρα μου βοηθά, αν και πιστεύω ότι θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα. Πάνω απ’ όλα, κατάλαβα την αγάπη τους για τον Θεό.

Η χθεσινή συνάντηση ήταν ξεχωριστή, γιατί για πρώτη φορά άκουσα έναν άνθρωπο να μιλά για τέτοια θέματα μέσα από προσωπικές εμπειρίες. Κάποια πράγματα τα γνώριζα, αλλά το να τα ακούω από κάποιον που τα έχει ζήσει ήταν διαφορετικό. Ήταν μια υπενθύμιση να εκτιμάμε όσα έχουμε. Ένιωσα θλίψη, αλλά μια θλίψη που με ώθησε να θέλω να βοηθήσω και να γίνω πιο ενεργός άνθρωπος.

Η χθεσινή ομιλία ήταν ιδιαίτερα ουσιαστική. Με έκανε να καταλάβω καλύτερα την αξία της ζωής και να μην είμαι τόσο απαιτητικός στην καθημερινότητά μου. Πράγματα που εμείς θεωρούμε αναγκαία, σε άλλες χώρες δεν υπάρχουν. Ο πατήρ Χριστόφορος, με την καλοσύνη και την αγάπη του, μας βοήθησε να κατανοήσουμε το νόημα της ιεραποστολής και με επηρέασε θετικά ως άνθρωπο.

Η χθεσινή συνάντηση με συγκλόνισε, γιατί συνειδητοποίησα ότι όσα για εμάς είναι αυτονόητα, για άλλους είναι άπιαστα. Με συγκίνησε ιδιαίτερα η ιστορία του παιδιού που δεν φορούσε τα παπούτσια του, για να μην τα χαλάσει. Με προβλημάτισε επίσης το γεγονός ότι οι λίγοι πλούσιοι αδιαφορούν για τους υπόλοιπους. Έμαθα να εκτιμώ περισσότερο όσα έχω και να νιώθω ευγνωμοσύνη, γιατί ακόμη και κάτι μικρό μπορεί να αλλάξει τη ζωή κάποιου.

Η χθεσινή συνάντηση με έκανε να κατανοήσω καλύτερα τι σημαίνει ότι τα θέλουμε όλα έτοιμα. Συνειδητοποίησα πως όσα θεωρούμε δεδομένα, σε πολλές χώρες δεν υπάρχουν. Μου υπενθύμισε την αξία της ευγνωμοσύνης και με έκανε να σταματήσω τις άσκοπες συγκρίσεις με ανθρώπους που έχουν περισσότερα, αφού υπάρχουν άλλοι που στερούνται ακόμη και τα απαραίτητα. Όπως λέγεται, η σύγκριση είναι ο κλέφτης της ευτυχίας. Κατάλαβα επίσης ότι, παρόλο που όλοι ζούμε στον ίδιο πλανήτη και έχουμε τις ίδιες βασικές ανάγκες, δεν έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες και πολυτέλειες.

Η συνάντηση με τον ιεραπόστολο Χριστόφορο ήταν ιδιαίτερα ουσιαστική. Δεν μάθαμε μόνο για τον σκοπό της ιεραποστολής, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στην Ουγκάντα σε σύγκριση με εμάς. Οι φωτογραφίες που μας έδειξε, όπως μια εκκλησία φτιαγμένη από ξύλα και λαμαρίνες ή παιδιά που βαφτίζονταν, έκαναν όσα μας έλεγε πιο ζωντανά. Η εμπειρία αυτή με ωφέλησε τόσο σε επίπεδο γνώσεων όσο και συναισθηματικά. Ήταν μια ξεχωριστή συνάντηση που θα θυμάμαι και ελπίζω να επαναληφθεί.

Αρχικά, κατάλαβα πώς είναι να ζει κανείς σε μια χώρα με δύσκολες συνθήκες. Το σημαντικότερο όμως μάθημα που πήρα είναι η αξία της ευγνωμοσύνης. Οι ιστορίες που μας διηγήθηκε ο πατέρας Χριστόφορος με έκαναν να αλλάξω τρόπο σκέψης και να υιοθετήσω μια διαφορετική στάση ζωής. Συνειδητοποίησα ότι πράγματα που για εμάς είναι ασήμαντα, όπως ένα πιάτο φαγητό, για άλλους είναι πολύτιμα. Κατάλαβα επίσης ότι μπορώ να προσφέρω με όσα έχω, γιατί κάτι μικρό για εμένα μπορεί να σημαίνει πολλά για κάποιον άλλον. Χαίρομαι που στο σχολείο πραγματοποιούνται τέτοιες δράσεις και γνωρίζουμε ανθρώπους με ουσιαστικό έργο.

Η χθεσινή εμπειρία με έκανε να αντιληφθώ τις μεγάλες ανισότητες που υπάρχουν στον κόσμο. Πολλά από όσα θεωρούμε αυτονόητα δεν είναι δεδομένα για όλους. Με προβλημάτισε το γεγονός ότι συχνά δεν είμαστε ικανοποιημένοι με όσα έχουμε και συνεχώς επιθυμούμε περισσότερα. Οι άνθρωποι που ζουν με ελάχιστα θα έπρεπε να αποτελούν παράδειγμα για εμάς. Δεν πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε με αδιαφορία ή αίσθημα ανωτερότητας. Ένιωσα ντροπή, συνειδητοποιώντας πόσο καλύτερες είναι οι συνθήκες της δικής μου ζωής σε σχέση με άλλων ανθρώπων. Κατάλαβα επίσης ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και, παρά τις δυσκολίες, μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες και να βελτιώσουν τη ζωή τους.

Η ομιλία του πατέρα Χριστόφορου έκανε μεγάλη εντύπωση σε εμένα και στους συμμαθητές μου. Για πρώτη φορά ήμασταν όλοι τόσο συγκεντρωμένοι και προσεκτικοί. Γνώριζα ότι οι συνθήκες στην Ουγκάντα είναι δύσκολες, όμως δεν φανταζόμουν το μέγεθος των προβλημάτων. Το γεγονός ότι τα ακούσαμε από πρώτο χέρι, μέσα από φωτογραφίες και προσωπικές εμπειρίες, με ευαισθητοποίησε ακόμη περισσότερο. Πάντα ήθελα να βοηθήσω ανθρώπους που ζουν σε τέτοιες συνθήκες, αλλά μετά από αυτή τη συνάντηση το θέλω ακόμη πιο έντονα. Ήταν μια εμπειρία που με βοήθησε να καταλάβω καλύτερα τη ζωή σε ένα απαιτητικό περιβάλλον.

Η χθεσινή συνάντηση μου προκάλεσε έντονα και ανάμεικτα συναισθήματα. Ένιωσα λύπη και συμπόνια για τα παιδιά που ζουν σε τόσο δύσκολες συνθήκες, αλλά και χαρά και υπερηφάνεια, μαθαίνοντας ότι υπάρχουν άνθρωποι που προσφέρουν βοήθεια. Το γεγονός ότι Έλληνες στηρίζουν αυτό το έργο μου έδωσε ελπίδα πως ακόμη υπάρχουν άνθρωποι με αξίες. Με συγκίνησε επίσης ο τρόπος με τον οποίο ο πατέρας Χριστόφορος παρουσίασε σοβαρές ιστορίες με απλότητα και χιούμορ, δείχνοντάς μας ότι όλοι είμαστε ίσοι και έχουμε τον ίδιο Δημιουργό. Θα ήθελα πολύ να τον συναντήσω ξανά και να ακούσω περισσότερες εμπειρίες του.

Η χθεσινή συνάντηση με τον πατέρα Χριστόφορο ήταν ενδιαφέρουσα και με βοήθησε να καταλάβω περισσότερα για την ιεραποστολή και τη ζωή σε λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες. Ο τρόπος που μιλούσε με έκανε να νιώσω πιο αισιόδοξος για τον κόσμο, γιατί τέτοιοι άνθρωποι τον κάνουν καλύτερο. Έμαθα να εκτιμώ περισσότερο όσα έχω και να νιώθω περήφανος τόσο για αυτά όσο και για την καταγωγή μου.

Χθες επισκέφθηκε το σχολείο μας ο ιεραπόστολος Χριστόφορος από την Ουγκάντα. Μας μίλησε για το έργο του, για τις εκκλησίες που δημιούργησε και τα παιδιά που βάπτισε. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η ιστορία του μικρού Παύλου. Όταν του χάρισαν παπούτσια από την Ελλάδα, χάρηκε πολύ, αλλά τα κρατούσε σε σακούλα για να μην τα λερώσει στη βροχή. Η στάση αυτή μου φάνηκε γλυκιά αλλά και συγκινητική. Με έκανε να αποφασίσω ότι, αν μου δοθεί η ευκαιρία, θα ήθελα κι εγώ να βοηθήσω παιδιά που έχουν πραγματική ανάγκη.

Η δράση αυτή μου άρεσε ιδιαίτερα. Έμαθα πράγματα που δεν γνώριζα, όπως ότι μια καλύβα μπορεί να λειτουργεί ως εκκλησία την Κυριακή και ως σχολείο τις υπόλοιπες ημέρες. Μου έκανε εντύπωση πόσο συχνά ο πατέρας Χριστόφορος ανέφερε την καλοσύνη των Ελλήνων και τη χώρα μας ως πρότυπο. Οι ιστορίες που μας είπε, ειδικά αυτή με τον Παύλο, με συγκίνησαν βαθιά. Θα ήθελα να πραγματοποιηθούν ξανά παρόμοιες δράσεις στο σχολείο μας. Με εντυπωσίασε επίσης το γεγονός ότι, παρά τις δυσκολίες που βιώνει, παραμένει χαρούμενος, ευγενικός και αισιόδοξος, κάτι που δείχνει την πίστη και τον χαρακτήρα του.

Βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την ομιλία του πατέρα Χριστόφορου. Με ευχάριστο τρόπο μας παρουσίασε τη δύσκολη πραγματικότητα της Ουγκάντας. Με συγκίνησε ιδιαίτερα η ιστορία του μικρού Παύλου, που προτίμησε να μη φορέσει τα παπούτσια του για να μην τα λερώσει. Μέσα από αυτήν την ιστορία κατάλαβα καλύτερα τις συνθήκες ζωής εκεί. Με προβλημάτισε επίσης η διατροφή των παιδιών και το πόσο περιορισμένη είναι, ειδικά σε σχέση με την αφθονία που υπάρχει στη χώρα μας. Το γεγονός ότι εδώ συχνά σπαταλάμε φαγητό, ενώ αλλού υπάρχει έλλειψη, με έβαλε σε σκέψεις.

Η ομιλία ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και σημαντική. Οι πληροφορίες για την ιεραποστολή του πατέρα Χριστόφορου συνδέθηκαν άμεσα με το μάθημα των Θρησκευτικών και με βοήθησαν να κατανοήσω καλύτερα βασικές έννοιες. Κατάλαβα τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στη χώρα μας και την Ουγκάντα, όπου τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο. Το έργο της ιεραποστολής είναι πολύ σημαντικό, όχι μόνο για την Εκκλησία, αλλά και για να αποκτήσουν οι άνθρωποι εκεί καλύτερες συνθήκες ζωής. Η εμπειρία αυτή θα μου μείνει αξέχαστη και εύχομαι το έργο του πατέρα Χριστόφορου να συνεχιστεί.