Έκθεση Φωτογραφίας της Ρενέ Ρεβάχ

Η καλλιτέχνις μέσα από το έργο της μάς αφηγείται το τραύμα της απώλειας της οικογένειάς της, τα μέλη της οποίας εκδιώχθηκαν από τη Θεσσαλονίκη και δολοφονήθηκαν από τους Ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Μπίρκεναου και Άουσβιτς. Ο μοναδικός που επέζησε ήταν ο παππούς της, Αλβέρτος Ρεβάχ, κι αυτό, γιατί είχε καταφέρει νωρίτερα να διαφύγει στην Αθήνα, όπου χάρη στη βοήθεια φίλων σώθηκε. Ο ίδιος μέχρι το τέλος του πολέμου δεν σταμάτησε στιγμή να περιμένει τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του και να προετοιμάζει, με όποιον τρόπο μπορούσε, την επιστροφή τους. Η φωτογράφος τον φαντάζεται τη στιγμή που μαθαίνει πως όλοι τους έχουν χαθεί και ξεκινά μαζί του έναν νοερό διάλογο, υποσχόμενη να τον οδηγήσει μέσα από το έργο της στον τόπο του εγκλήματος. Πράγματι η ίδια κάνει το ταξίδι, που ο παππούς της δεν τόλμησε ποτέ, και σε κάθε βήμα αυτής της επώδυνης διαδρομής μοιάζει σαν να απευθύνεται με τη σκέψη της σ’ εκείνον, σαν να του στέλνει τις φωτογραφίες που τραβά και να μοιράζεται μαζί του τις σκέψεις και τα συναισθήματά της.
Η Ρενέ, και μαζί της και ο επισκέπτης της έκθεσης, ακολουθεί τα ίδια βήματα που έκανε η οικογένειά της, από την πρώτη στιγμή του διωγμού μπαίνοντας στα βαγόνια που μετέφεραν τους Εβραίους στα στρατόπεδα της φρίκης μέχρι τους κοιτώνες, όπου ζούσαν, και τους θαλάμους αερίων, όπου εξοντώθηκαν. Σκοπός του καλλιτεχνικού της πονήματος είναι η αναζήτηση της λύτρωσης, η θεραπεία του τραύματος, οικογενειακού και συλλογικού, και η κάθαρση της ψυχής. Η πορεία της μετουσιώνεται σε εξαγνισμό που οδηγεί στη συγχώρεση.
Η εμπειρία είναι συγκλονιστική για τον επισκέπτη της έκθεσης, καθώς εμπλουτίζεται και με ένα ακουστικό ταξίδι μέσω QR κωδικών, που προσφέρει την ευκαιρία για μια βιωματική περιήγηση στους χώρους μέσα από την αφήγηση της ίδιας της Ρενέ Ρεβάχ. Οι νεαροί μαθητές και οι νεαρές μαθήτριες με απόλυτη συγκέντρωση αφέθηκαν στη συναισθηματικά φορτισμένη φωνή της καλλιτέχνιδος που παρουσιάζοντας λεπτομέρειες των φωτογραφιών, τις έκανε να ζωντανέψουν μπροστά τους.
Η υποδειγματική στάση που επέδειξαν οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ τάξης κατά τη διάρκεια της ξενάγησης, η ευαισθησία και η σοβαρότητα με την οποία προσέγγισαν το θέμα, φανερώνει το υψηλό επίπεδο της ενσυναίσθησης που έχουν καλλιεργήσει, της αισθητικής και ανθρωπιστικής παιδείας που έχουν λάβει, της εμπεδωμένης πλέον γνώσης τους για το πού μπορεί να οδηγήσει το μίσος, και της υπευθυνότητας που τους/τις διακρίνει πια, ένα βήμα πριν την ενήλικη ζωή τους. Και κάτι τέτοιο δεν μπορεί παρά να γεμίζει όλους εμάς τους καθηγητές και τις καθηγήτριές τους με συγκίνηση και υπερηφάνεια για το τι είδους άνθρωποι είναι, αλλά και με τη βαθύτατη πίστη πως η νέα γενιά όχι μόνο δεν θα επαναλάβει λάθη του παρελθόντος, αλλά θα αγωνιστεί με κάθε μέσο για ένα καλύτερο αύριο και ναι, θα τα καταφέρει!
Τους ευχόμαστε καλή δύναμη στην ενήλικη ζωή τους, εφόσον σε λίγο κιόλας καιρό θα αποχαιρετήσουν το Σχολείο και θα ανοίξουν τα φτερά τους και φυσικά δεσμευόμαστε πως με χαρά θα συνεχίσουμε να είμαστε αρωγοί σε ό,τι μας χρειαστούν.





