Η παράσταση της θεατρικής ομάδας για τα παιδιά της Α΄Λυκείου και Γ΄Γυμνασίου και η συζήτηση με την ψυχολόγο του Σχολείου

Λίγο μετά την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, την Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου, το Αρσάκειο Λύκειο Θεσσαλονίκης υποδέχτηκε τους μαθητές και τις μαθήτριες της Α΄ Λυκείου και της Γ΄ Γυμνασίου παρουσιάζοντας την πρωτότυπη εφηβική παράσταση, «Ταραγμένη Άνοιξη», με την οποία συμμετείχε στο φεστιβάλ εφηβικού θεάτρου, στο θέατρο «Αυλαία», την περασμένη άνοιξη. 

Το κείμενο της παράστασης προέκυψε με απολύτως αυθόρμητο και βιωματικό τρόπο από τη δουλειά που έκαναν οι μαθητές και οι μαθήτριες στον απογευματινό όμιλο θεάτρου του σχολείου. Αυτός ο όμιλος έγινε για τα παιδιά ο ασφαλής χώρος, μέσα στον οποίο  μπόρεσαν να ανοίξουν τις καρδιές τους και να αποκαλύψουν πολύ προσωπικές σκέψεις και συναισθήματα, που σταδιακά μετατράπηκαν σε θεατρικό κείμενο. Έτσι, η εξομολόγηση από ιδιωτική έγινε δημόσια και κατάφερε τελικά να συντονίσει και το κοινό στον ρυθμό της. Οι μουσικές του Βιβάλντι και οι στίχοι του Ελύτη και του Ρίλκε δημιούργησαν το κατάλληλο περιβάλλον για να ξεδιπλωθούν όλες οι διακυμάνσεις του εφηβικού ψυχισμού και για να εκτεθούν πολύ ευαίσθητα ζητήματα που απασχολούν τα παιδιά:  η κοπιώδης προσπάθειά τους να οικοδομήσουν την ταυτότητά τους και να βρουν τον εαυτό τους, ειδικά κάτω από την επίδραση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η βία και ο εκφοβισμός των ανηλίκων, που τόσο μας προβληματίζει σήμερα, οι έντονες διακυμάνσεις που παρουσιάζει η σχέση τους με τους γονείς τους, η θέση που έχει η γνήσια φιλία στη ζωή τους. Μας μίλησαν, όμως, και για πιο υπαρξιακά ζητήματα, για τον θάνατο, για την απώλεια και για το πώς τέτοιες καθοριστικές εμπειρίες εγγράφονται στον εφηβικό ψυχισμό. Διάλεξαν το πιο σημαντικό για το τέλος. Μας μίλησαν για τον έρωτα, για τον εφηβικό, γεμάτο ορμή έρωτα, που κατακλύζει το σώμα και τη ψυχή και γίνεται ρυθμιστικός παράγοντας της ζωής τους.

Μετά την παράσταση ακολούθησε συζήτηση με την ψυχολόγο του σχολείου, κ. Αλεξάνδρα Παπαλαζάρου. Το έναυσμα για τη συζήτηση έδωσαν οι ίδιοι οι μαθητές και οι μαθήτριες που συμμετείχαν στην παράσταση, εκφράζοντας ανοιχτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους, ενώ η κ. Παπαλαζάρου στεκόταν κάθε φορά σε όσα από αυτά που έλεγαν τα παιδιά θεωρούσε σημαντικό να τονίσει περισσότερο. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στο ασφυκτικό αίσθημα ότι οι ενήλικες δεν προσπαθούν να κατανοήσουν τους εφήβους, καθώς και στον καίριο ρόλο που παίζουν οι γονείς στο να αποδεχθούν και να αγαπήσουν τα παιδιά τους γι’ αυτό που είναι. Τα παιδιά παραδέχτηκαν ότι κατακλύζονται συχνά από αντιφατικά συναισθήματα και ότι ψάχνουν πάντα περιβάλλοντα, στα οποία αισθάνονται άνετα να εκφραστούν. Με αφορμή τις παρατηρήσεις αυτές των παιδιών, η κ. Παπαλαζάρου υπογράμμισε ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από την υποστήριξη του οικογενειακού και σχολικού περιβάλλοντος προκειμένου να αισθάνονται αποδεκτά και ασφαλή, γιατί μόνο έτσι θα ανακαλύψουν τον εαυτό τους και θα οικοδομήσουν την ταυτότητά τους.

Η εκδήλωση αυτή με την αφοπλιστική της ειλικρίνεια και την ανοικτότητά της μετέδωσε σε όλους τους συμμετέχοντες το μήνυμα ότι η εφηβεία είναι μια περίοδος γεμάτη προκλήσεις, αλλά και γεμάτη ελπίδα για το μέλλον, αρκεί να υποστηρίζεται με αγάπη και κατανόηση.